دلنوشتههای بیقرار

سراپا اگر زرد و پژمردهایمولی دل به پاییز نسپردهایمچو گلدان خالی، لب پنجرهپُر از خاطرات ترک خوردهایماگر داغ دل بود، ما دیدهایماگر خون دل بود، ما خوردهایماگر دل دلیل است، آوردهایماگر داغ شرط است، ما بردهایماگر دشنه دشمنان، گردنیم!اگر خنجر دوستان، گردهایم!گواهی بخواهید، اینک گواه:همین زخمهایی که نشمردهایم!دلی سربلند و سری سر به زیراز این دست عمری به سر بردهایمزنده یاد قیصر امین پور از گتوند دلنوشتههای بیقرار...

حرفهای ما هنوز ناتمام…تا نگاه میکنیوقت رفتن است،باز هم همان حکایت همیشگیپیش از آنکه باخبر شویلحظه عزیمت تو ناگزیر میشودآی…ای دریغ و حسرتِ همیشگیناگهانچقدر زوددیر میشود!زنده یاد قیصر امین پور از گتوند دلنوشتههای بیقرار...

دردهای منجامه نیستندتا ز تن درآورمچامه و چکامه نیستندتا به رشته سخن درآورمنعره نیستندتا ز نای جان برآورمدردهای من نگفتنیدردهای من نهفتنی استدردهای منگرچه مثل دردهای مردم زمانه نیستدرد مردم زمانه استمردمی که چین پوستینشانمردمی که رنگ روی آستینشانمردمی که نامهایشانجلد کهنه شناسنامههایشاندرد میکندمن ولی تمام استخوان بودنملحظههای ساده سرودنم درد میکندانحنای روح من، شانههای خسته غرور منتکیهگاه بیپناهی دلم شکسته استکتف گریههای بیبهانهامبازوان حس شاعرانهامزخم خورده استدردهای پوستی کجا؟درد دوستی کجا؟این سماجت عجیبپافشاری شگفت دردهاستدرد، حرف نیستدرد، نام دیگر من استمن چگونه خویش را صدا کنم؟زنده یاد قیصر امین پور از گتوند دلنوشتههای بیقرار...